"Ey melek-sîmâ ki senden özge hayrândır sana

 Hak bilür insân demez her kim ki insândır sana"
  
"Ey Fuzuli şem'-veş mutlak açılmaz yanmadan

Tablar kim sünbül rişte-i canındadır "(Fuzuli)

Bilgi öğreten diller

Güzel sözlü bülbüller

bir akşam sensizliğim eriyip aktı bende
gözlerinin cemresi karanfildir bedende

 Saçlarına can veren yıldızlar nerde gülüm
Hangi ferman dokundu bakışlarına senin
Belki sahrada değil, şimdi göklerde gülüm
Taşıyor bulutları gözlerinde, nazenin

bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet

Ben, yıpranmış sokaklar ortasında avare
Sen, kırgın bir ülkenin süreyyası: Gülnare

Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar.

Doğdu mâh-ı Hüdâ ufk-ı beşerde bu gece,
Güller açıldı lâle-misâl serde bu gece.

Vareden'in adıyla insanlığa inen Nur
Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından

Ve veda cümleleri dökülür,

Hüzünlü, bahtsız veda cümleleri

Kalp göğüs kafesinden sökülür

Zalim, adsız veda cümleleri

her şey yapılabilir
bir beyaz kağıtla
uçak örneğin uçurtma mesela
altına konulabilir
bir ayağı ötekinden kısa olduğu için
sallanan bir masanın
veya şiir yazılabilir
süresi ötekilerden kısa
bir ömür üzerine.

Geyvenin gülleri ve beyaz yatak